در دفاع از ناسیونالیسمها

 نظرات

سخن گفتن از ناسیونالیسم و دفاع از آن در عصر مدرن آنهم در ایران شاید اندکی تعجب انگیز به نظر برسد. گفتمان تزریقی احتمالا غالب ناسیونالیسم در ایران گفتمانی است که گرچه ادعای تقابل و شاید تضاد با ناسیونالیسم های خارج از حوزه ملی را دارد ولی در عمل چماقی بر سر خرده فرهنگهای! داخلی است. به نظر می رسد گنده فرهنگ فارسی-ایرانی مبنای شرایط زیستی خود را بر یکسان سازی Assimilation، تحدید، تحلیل، تخفیف و تحقیر خرده فرهنگهای! موجود در ایران قرار داده است. در حقیقت ناسیونالیسم ایرانی نه برای تعریف هویتی در مقابل حوزه  های ناسیونالیستی فراملی که برای منکوب کردن فرهنگهای درونی است.
ادعای عده ای از روشنفکران ناسیونالسیت ایرانی در مورد هویت تاریخی ملل ساکن در ایران در همین راستا قابل ارزیابی است، هرچند که این محصول سابقه چندانی در فضای فکری جامعه ایرانی ندارد ، اما باید اذعان کرد که گفتمان احتمالا غالب در میان روشنفکران ایرانی است. ذهن تک ساخت سنتی دستگاه مدعی مدرنیته رضا شاهی نیز تئوری دیگری جز آنچه همین روشنفکران بسیط الید قلیل العقل ایجاد میکردند نداشت. اساسا قالب ذهنی سنتی ، توتالیتر است تحمل دیدن و توان تشخیص تفاوت ها را ندارد  و آرامش ذهنی خود را در یکسان سازی میبیند. محصول فکری این تفکر در ایران چیزی نیست جز  یک تئوری برای یک ملت، یک تاریخ برای یک ملت و احتمالا یک آینده برای چندین ملت. فرآیند تأسیس ناسیونالیسم در ایران نیز چیزی جز همین دو مؤلفه نیست و تاریخ  ناسیونالیسم ایرانی حرکتی و احتمالا فقط تقلایی برای رسیدن به این مقصد است ،یکسان سازی هویتی و  فرهنگی بنام ناسیونالیسم ایرانی.
متأسفانه گفتمان عقیم ناسیونالیسم در ایران چنان برگرده دموکراسی و روشنفکری در ایران سنگینی میکند که نه میشود به دموکراسی ایران اعتماد کرد نه به ناسیونالیسم آن و نه به روشنفکری  روشنگری آن.
شاید دموکراسی شوونیستی جدیدترین، نحیف ترین و در عین حال مغرورترین محصول واژگان سیاسی در عصر جدید باشد که هم دستی در دموکراسی دارد، هم نگاهی به ناسیونالیسم و هم دارای مقدار معتنابهی فاشیسم و شوونیسم است جامعه علمی دنیا از این جهت روشنفکران، مار را تحسین خواهد کرد  که حداقل به تلفیقی اپیتومولوژیک البته به نوع ارگانیکی از این واژگان دست یافته اند!
نخبگان و روشنفکران هویت طلب آذربایجانی  اما تعریف دیگری از تاریخ ،هویت و ناسیونالیسم دارند. ما معتقدیم که ایران کشوری کثیر المله  است . اما ناسیونالیستهای ایرانی معتقدند که ایران یک ملت فارس زبان با شعب پیرامونی آن همچون آذری، لری، کردی، بلوچی، گیلکی و خوزی و... دارد که در تعبیری تازه از آن به خرده فرهنگ یاد می کنند .این خرده  فرهنگها گذشته و هویتی فارسی و نژادی آریایی دارند که به موجب دگر گشت  زبانی، زبانشان تغییر کرده و تبدیل به ترک، عرب، ترکمن و .. شده اند .
ما معتقدیم ایجاد دولت-ملت در ایران مستلزم اعاده حقوق ملل ساکن در ایران و به رسمیت شناختن هویت، سابقه و تاریخ آنها میباشد.
اما ناسیونالیستهای ایران معتقدند ایران کشوری است با یک ملت واحد با گذشته زبانی متحد که عاجل ترین و فوری ترین حقوق آنها تسریع آسیمیلاسیون بر علیه فرهنگ وهویت آنهاست.
ما معتقدیم که عامل اتحاد ملل ساکن ایران در گذشته احترام متقابل آنها نسبت به یکدیگر بوده  و عامل اصلی تشکیل دولت-ملت مدرن در ایران با حضور ملل موجود، منافع ملی آنها و تأمین آن است اما ذهن توتالیتر ناسیونالیستهای ایرانی قائل به تفکیک و تقسیم هویت مردم و اراده مردم و ملل موجود در گستره ایران نیست. ما معتقدیم دموکراسی و ناسیونالیسم نه برای یکسان سازی هویتی، به منظور تشکیل دولت ملت که این هر دو برای توسیع اعمال اراده مردم ساکن در این کشور است
بنابراین اصل اساسی، اعمال اراده ملل با هر رویکرد و به هر مسیری است، چه ساده ترین و روشن ترین مفهوم حقوق بشر، حق تعیین سرنوشت است.
هویت طلبان آذربایجانی از ناسیونالسیم های ایرانی دفاع می کنند و پایه تشکیل دولت-ملت واحد را نه در نفی هویت های غیر که  در شناسایی و احترام به آنه میداند
 بر همین اساس، سایت« آژیر» دفاع از ناسیونالیسمها را وظیفه خود میداند  و در همین راستا از عموم روشنفکران آذربایجانی و سایر ملل ساکن در ایران دعوت میکند که سایت آژیر را به عنوان جایگاه دفاع از  هویت و فرهنگ خود قلمداد کنند.
و اینبار دموکراسی و ناسیونالیسم را نه با خشونت و تحقیر و شوونیسم که با حقوق بشر و اصل اراده ملی تفسیر کنند.